• Gungrave - 13





    Betrayal

    Millennion içindeki başka üyeler Harry'nin cebine indirdiği paraların hesabını tutmaya başlamışlardır. Görünüşe göre Harry her sene 10 milyon kadarlık bir meblağı indiragandi yapmaktadır. Bir yandan paraları cukkalayan Harry öte yandan Bear Walken kızı Sherry'nin bademciklerine operasyon düzenlemekle meşguldür. Ama Walken çifte kumruları faka bastırır. Harry'nin asıl niyetini öğrenmek için gözlüklerini ilk defa çıkaran Walken'ın güzelim kırmızı gözlerini görmüş oluruz. Harry'ye inandığını belirtir ve kızını gönül rızasıyla Harry'e verir. Artık söz gençlerdedir.

    Yıllar sonra Maria ile buluşmaya karar veren Brandon her zamanki öküzlüğünü ön plana çıkartır ve kızın sorduğu sorulara robotik cevaplar verir. Sonunda da tetikçi olduğunu itiraf edince kızın ayarını bozar. Çıkışta kendisini dışarıda bekleyen Big Daddy'nin de bir itirafı olur. O da Maria'ya âşıktır.

    Harry'nin indiragandilerini araştıran Randy ofsaytta kalarak Harry'nin oyununa gelir. Yürüttüğü paraları Randy'nin hesabına yamayan Harry bu taktikle rakibini pusuya düşürür ve tetikçi Bunji aracılığıyla Randy'nin biletini keser. Neden bilinmez mafyanın tüm üyeleri de Harry'ye inanır ve olayı didiklemezler. Önündeki bir engelden daha sıyrılan Harry yanına aldığı Brandon ile birlikte merdivenleri tırmanmaya devam eder.
    Yafta:

    0 Görüş:

    Yorum Gönder

    Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.

    Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)
     

    Neden?

    Küçükken gazetelerin verdiği "noktaları birleştir" oyununu çözerdik, hatırlar mısınız? Noktaları birleştirdiğimizde bir hayvanın veya nesnenin şekli ortaya çıkardı. Edebiyatta bu noktalar darmadağındır. Okur bu noktaları istediği gibi birleştirir, yeni şekiller meydana getirip istediğini elde edebilir. Buna "özgür algı" diyorum. Sinemada ise bu noktalar zaten yönetmen tarafından birleştirilip içi de boyanmış bir şekilde önünüze sunulur. Siz perdede bir insan gördüğünüzde bu insanın gerçekten var olduğunu ve oyunculuk yaptığını bilirsiniz. Dolayısıyla beyniniz anlatılan konuyu bu insanın üzerinden yorumlamaya güdülenir ve anlatılanlar hangi türde (korku/fantastik/drama/komedi vb.) olursa olsun sizin aklınız senaryo aşamasında yazılan metni (edebiyat) yönetmenin anlatımında idrak etmeye yönelir. Buna da "tarifeli algı" diyorum.

    Animasyonda ise bu noktalar birleştirilmiş olmalarına rağmen içleri bomboştur. Meydana getirilmiş şeklin neyi sembolize edeceğine karar vermek sizin seçiminizdedir. Bir insanı izlerken onun yaşayan bir varlık, oyunculuk yapan bir aktör olmadığının bilincindesinizdir. Gördüklerinizin hiçbirinin gerçek olmadığını bilir, hepsinin bir çizerin elinden ekrana yansıdığının farkında olarak izlemeye devam edersiniz. Bu anlatım tekniği de anlatılan konuyla yakınlaşmanızı kolaylaştırır. Edebiyat kadar özgür olmasa da izleyiciyi sinemadan çok daha serbest bırakmakta ve hikayeyi ön plana çıkarmayı başarmaktadır. Buna henüz bir isim bulamadım, zaten bu yüzden izliyorum.

    Followers

    Sugoi