• Ano Hi Mita Hana no Namae o Boku-tachi wa Mada Shiranai etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
    Ano Hi Mita Hana no Namae o Boku-tachi wa Mada Shiranai etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

    AnoHana - 3

        Hanasaku Iroha 'yı da AnoHana'yı da sevme nedenlerim neredeyse aynı. Her ikisi de kusurları, sorunları, tereddütleri, kor...
    31.5.17
    0 Yorum
    0 Görüş
    Yafta:

    AnoHana - 10

    Hep ufak adımlar, hep mini minnacık hamleler fakat hepsi etkili, hepsi doğrudan hedefe yönelmiş. Bölüm, Anaru'nun küçüklükten kalma gözl...
    17.6.11
    2 Yorum
    2 Görüş
    Yafta:

    AnoHana - 9

    Geçen haftaya nazaran daha dingin ve sakin bir bölüm geldi. Dünyayı yok olmaktan kurtarmıyorlarsa, hele bir de drama türündelerse animelerde...
    10.6.11
    4 Yorum
    4 Görüş
    Yafta:

    AnoHana - 5

    Etkileyici bir sözle giriş yapmak için bir hayli düşündüm ve sonucunda hiçbir şey bulamadım. Daha önce bu blogda kullandığım kelimelerden sı...
    14.5.11
    0 Yorum
    0 Görüş
    Yafta:

    AnoHana - 2

    AnoHana'da tarif edemediğim bir durum var. Arkadaş grupları etrafında geçen dizilerde yazılı olmayan ama izleyici garantili bir formül k...
    22.4.11
    1 Yorum
    1 Görüş
    Yafta:
    Kaydol: Kayıtlar (Atom)
     

    Neden?

    Küçükken gazetelerin verdiği "noktaları birleştir" oyununu çözerdik, hatırlar mısınız? Noktaları birleştirdiğimizde bir hayvanın veya nesnenin şekli ortaya çıkardı. Edebiyatta bu noktalar darmadağındır. Okur bu noktaları istediği gibi birleştirir, yeni şekiller meydana getirip istediğini elde edebilir. Buna "özgür algı" diyorum. Sinemada ise bu noktalar zaten yönetmen tarafından birleştirilip içi de boyanmış bir şekilde önünüze sunulur. Siz perdede bir insan gördüğünüzde bu insanın gerçekten var olduğunu ve oyunculuk yaptığını bilirsiniz. Dolayısıyla beyniniz anlatılan konuyu bu insanın üzerinden yorumlamaya güdülenir ve anlatılanlar hangi türde (korku/fantastik/drama/komedi vb.) olursa olsun sizin aklınız senaryo aşamasında yazılan metni (edebiyat) yönetmenin anlatımında idrak etmeye yönelir. Buna da "tarifeli algı" diyorum.

    Animasyonda ise bu noktalar birleştirilmiş olmalarına rağmen içleri bomboştur. Meydana getirilmiş şeklin neyi sembolize edeceğine karar vermek sizin seçiminizdedir. Bir insanı izlerken onun yaşayan bir varlık, oyunculuk yapan bir aktör olmadığının bilincindesinizdir. Gördüklerinizin hiçbirinin gerçek olmadığını bilir, hepsinin bir çizerin elinden ekrana yansıdığının farkında olarak izlemeye devam edersiniz. Bu anlatım tekniği de anlatılan konuyla yakınlaşmanızı kolaylaştırır. Edebiyat kadar özgür olmasa da izleyiciyi sinemadan çok daha serbest bırakmakta ve hikayeyi ön plana çıkarmayı başarmaktadır. Buna henüz bir isim bulamadım, zaten bu yüzden izliyorum.

    Followers

    Sugoi